Η αμφιβολια 

Εγω της στελνω mail-ακια ντροπαλα,

και απο μεσα η φωτια με αφανιζει,

κι εκεινη ολο να χαμογελα,

να μην καταλαβαινει, και να μ’εκνευριζει.

 

Για μια στιγμη το νοιωθω, της αρεσω,

Μετα ,νομιζω οτι ‘μαι ενας απ’τους χιλιους,

Κι οπως περνα και με κοιτα (τοσο γλυκα),

να την σκοτωσω μουρχεται,ισως αυτη ειν’ η λυση.

 

Σαν να μιλαω σε τοιχο ωρες-ωρες.

Βρε, μπας και δε με προσεξε ποτε της ;

μπας κι’ ειναι στο μυαλο μου ολα αυτα,

και ειμαι η καλτσα μονο,

που ενοχλει το κουν-τε-πιε της ; 

 

Ανοιξε νυχτολουλουδο επιτελους,

η Δεσποινα της μοναξιας μου γίνε,

λυσε τα μαγια,  η , ασε με μονάχο,

πες μου μια λεξη και ας ειναι η κακη

γιατι οπως  παμε, σιγουρα με βλεπω,

αυριο-μεθαυριο φυλακη !

07/07/06.