Ανακαλυψη .

       ……..o ιπποτης καλπαζε ελαφρα μεσα στην ομιχλη. Ηταν μια μερα σαν ολες τις αλλες γι αυτον. Τον ελεγαν Sir George Lostgone και μεσα στο πελωριο μαυρο και ανεξερευνητο δασους του Nowerewood ειχε ζησει ολη τη ζωη του.Ισως καποιος αλλος να τρομαζε σ’αυτο το σκοτεινο δασος που περιπλανιοταν χρονια τωρα εκεινος.Αυτος ομως ......μπα.Οι ανθρωποι των γυρω χωριων εκαναν κυκλο για να μην περασουν μεσα απο αυτο το στοιχιωμενο οπως ελεγαν δασος. Πιστευαν οτι ηταν γεματο πνευματα , κακα, και μαγεμενες νεραιδες που εψαχναν αιωνια να βρουν το ταιρι τους. Κι οσο δεν το εβρισκαν τοσο ξεσπουσαν πανω στους διαβατες ,και τους μαγευαν, και τους εκλεβαν τα λογικα η τη φωνη τους....Εκεινος ειχε τον πυργο του σ’αυτο το δασος.Ζουσε μονος με τους λιγους και παραξενους υπηρετες του που κανενας απο τα χωρια δεν συμπαθουσε.Παντα λιγομιλητος και μελαγχολικος , τριγυρνουσε σε κεινο το δασος σαν κατι να εψαχνε..... μα δεν το’ βρισκε ποτε, κι οσο δεν το’βρισκε τοσο πιο αμιλητος γινοταν....

         Ξαφνικα το αλογο σταματησε για λιγο τον καλπασμο του .Σαν να να δισταζε να προχωρησει.Εκεινος χαμενος μεσ’τις σκεψεις του, στην αρχη δεν καταλαβε τι συνεβαινε.Οταν σηκωσε το κεφαλι του ομως.......σαν κατι να φεγγιζε εκει μπροστα......σαν....... νεραιδα ; .Παραξενο .......δεν ειχε ξαναδει τετοιο φως …….Τι να ηταν; ....Γλυκα,  ηρεμησε το αλογο του και προχωρησαν μαζι προς τα ‘κει.Η νεραιδα ....αν ηταν κατι τετοιο δηλαδη , σαν να τρομαξε , κρυφτηκε.Μπα....σκεφτηκε εκεινος....απο ποτε οι νεραιδες κρυβονται ......

        Φτανοντας μπροστα στον βραχο ομως που ειχε κρυφτει η νεραιδα , ειδε οτι ηταν ανθρωπος .Και τι ανθρωπος !.... μια κοπελα !!! ..........

         Τι ομορφη ηταν,..... !!!!! εκεινος βλεποντας την , χαμογελασε μεσα του,  μολις καταλαβε οτι αυτο που φωτιζε απο μακρυα,  και τρομαξε το αλογο του ηταν τα μακρυα κοκκινοξανθα μαλλια της, που την εκαναν να μοιαζει σαν αγγελος μα φωτοστεφανο.Η αρχικη του ομως εκπληξη εγινε απορια σε λιγο οταν σκεφτηκε,πως να βρεθηκε αυτη η κοπελα εκει.Εκεινη φοβισμενη εμενε κρυμενη ακομα πισω απο τον βραχο .Φοβοταν, και με το δικιο της, η σκοτεινη του οψη,  με την πανοπλια του ν’αστραφτει απειλητικα , και το μαυρο αλογο του την φοβιζαν.

           Εκεινος κατεβηκε και της μιλησε :

-          Ποια εισαι ; ...........πως βρεθηκες εδω !.....................

Εκεινη ακουγοντας τη χαμηλη γλυκεια φωνη του , ξεθαρεψε λιγο και προβαλε .

-          Με λενε Lorena , ειπε ....ειμαι η κορη του αρχοντα του Wellcomeback , χαθηκα καλε μου  ιπποτη , μπορεις να με βοηθησεις ;

    Ο ιπποτης  τα’χασε .Τι φωνη ηταν αυτη που ειχε αυτο το πλασμα ; Αληθινο ηταν; Μηπως το εβλεπε στην φαντασια του ;

       Χρονια τωρα οι μονες φωνες που ειχε συνηθισει ν’ ακουει ηταν οι φωνες των υποτακτικων του, για να μην πουμε για τις φωνες που ακουγε στο δασος ,και ετσι του φαινοταν τωρα σαν να ακουγε μουσικη, οταν εκεινη μιλουσε...

        Για λιγο εμεινε αμιλητος,  σαν να μην ηθελε να της απαντησει, μαγεμενος απ’αυτο που εβλεπε,και κεινη νομισε οτι δεν ηθελε να την βοηθησει.

-          Γιατι δεν μιλας ; τον ρωτησε.

       Εκεινος δεν ηξερε τι να πει, καθοταν και την κοιτουσε σαν να εβλεπε ονειρο...

Αυτη τοτε γυρισε απογοητευμενη να φυγει .Τοτε ……σαν να ξυπνησε αυτος….. την επιασε απ’το χερι , φοβηθηκε μη φυγει.....

-          Οχι  γλυκεια κορη , μη φευγεις .......θα σε βοηθησω .....θα κανω οτι θελεις.....

        Επι τελους καταφερε να της χαμογελασει, και αυτο την ηρεμησε λιγακι, και του χαμογελασε κι εκεινη.Την πηρε στ’αλογο του, την εβαλε να κατσει μπροστα του,  και την πηγε στον πυργο του ,στην καρδια του δασους.Ειχε αρχισει να νυχτωνει, μα εκεινος εβλεπε ακομα το φως ,..... ισως να ηταν τα μαλλια της παλι............ισως το φως της καρδιας του που ειχε αναψει .......για καλα ...........................................................to be(?) continued………………