Στὴ γυναῖκα μου 

Προσφιλές μου ταίρι, δίχως νὰ στὸ πῶ,
τὸ καταλαβαίνεις ὅτι σ᾿ ἀγαπῶ.
Κι ἂν μὲ σὲ κακιώνω στὴ κακή μου ὥρα
κι ἀρχινᾷ μουρμούρα καὶ κακογλωσσιά,
μοῦ ἀρέσει νά ῾χω καὶ ὀλίγη μπόρα,
μοῦ ἀρέσει λίγη φουσκοθαλασσιά.

Δίχως πεῖσμ᾿ ἀγάπη, δίχως λίγη πίκρα,
δὲν ἀξίζει διόλου καὶ δὲν ἔχει γλύκα.
Βάστα μου, γυναῖκα, μοῦτρα σοβαρὰ
καὶ κλωστὴ σοῦ κόβω, κάκια σοῦ κρατῶ,
ἐπειδὴ νομίζω πὼς καμμιὰ φορά
κι η πολλὴ μπουνάτσα φέρνει ἐμετό.

Προσφιλές μου ταίρι, δίχως νὰ στὸ πῶ,
τὸ καταλαβαίνεις ὅτι σ᾿ ἀγαπῶ.
Σ᾿ ἀγαπῶ μὲ γέλια, μὰ καὶ θυμωμένη
κι ἂν ποτὲ γυρίζω νὰ ἰδῶ καμμιά,
πάντα ὅμως κτῆμα ἰδικό σου μένει
ἡ καρδιά μου ὅλη καὶ ...ἡ ἀσχημιά.

 

 

Γεώργιος Σουρης

 

Το Ζειμπεκικο….

 

Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.
Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας. Δεν κολλάει στο μάτι. ¨Η είναι θηλυκό ή δεν είναι τίποτα.
Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.
Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά, σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. (Τσέτσης)
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα

Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα. (Τσιτσάνης)
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. (Βαμβακάρης)
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω...Είναι χορός μοναχικός.
Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι' αυτό κάποιοι ανίδεοι διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή».
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει».
Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει…

 

Βlowin' in the wind

How many roads must a man walk down

Before you call him a man?

Yes, 'n' how many seas must a white dove sail

Before she sleeps in the sand?

Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly

Before they're forever banned?

The answer, my friend, is blowin' in the wind,

The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up

Before he can see the sky?

Yes, 'n' how many ears must one man have

Before he can hear people cry?

Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows

That too many people have died?

The answer, my friend, is blowin' in the wind,

The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist

Before it's washed to the sea?

Yes, 'n' how many years can some people exist

Before they're allowed to be free?

Yes, 'n' how many times can a man turn his head,

Pretending he just doesn't see?

The answer, my friend, is blowin' in the wind,

The answer is blowin' in the wind.

 Ανακαλυψη .

       ……..o ιπποτης καλπαζε ελαφρα μεσα στην ομιχλη. Ηταν μια μερα σαν ολες τις αλλες γι αυτον. Τον ελεγαν Sir George Lostgone και μεσα στο πελωριο μαυρο και ανεξερευνητο δασους του Nowerewood ειχε ζησει ολη τη ζωη του.Ισως καποιος αλλος να τρομαζε σ’αυτο το σκοτεινο δασος που περιπλανιοταν χρονια τωρα εκεινος.Αυτος ομως ......μπα.Οι ανθρωποι των γυρω χωριων εκαναν κυκλο για να μην περασουν μεσα απο αυτο το στοιχιωμενο οπως ελεγαν δασος. Πιστευαν οτι ηταν γεματο πνευματα , κακα, και μαγεμενες νεραιδες που εψαχναν αιωνια να βρουν το ταιρι τους. Κι οσο δεν το εβρισκαν τοσο ξεσπουσαν πανω στους διαβατες ,και τους μαγευαν, και τους εκλεβαν τα λογικα η τη φωνη τους....Εκεινος ειχε τον πυργο του σ’αυτο το δασος.Ζουσε μονος με τους λιγους και παραξενους υπηρετες του που κανενας απο τα χωρια δεν συμπαθουσε.Παντα λιγομιλητος και μελαγχολικος , τριγυρνουσε σε κεινο το δασος σαν κατι να εψαχνε..... μα δεν το’ βρισκε ποτε, κι οσο δεν το’βρισκε τοσο πιο αμιλητος γινοταν....

         Ξαφνικα το αλογο σταματησε για λιγο τον καλπασμο του .Σαν να να δισταζε να προχωρησει.Εκεινος χαμενος μεσ’τις σκεψεις του, στην αρχη δεν καταλαβε τι συνεβαινε.Οταν σηκωσε το κεφαλι του ομως.......σαν κατι να φεγγιζε εκει μπροστα......σαν....... νεραιδα ; .Παραξενο .......δεν ειχε ξαναδει τετοιο φως …….Τι να ηταν; ....Γλυκα,  ηρεμησε το αλογο του και προχωρησαν μαζι προς τα ‘κει.Η νεραιδα ....αν ηταν κατι τετοιο δηλαδη , σαν να τρομαξε , κρυφτηκε.Μπα....σκεφτηκε εκεινος....απο ποτε οι νεραιδες κρυβονται ......

        Φτανοντας μπροστα στον βραχο ομως που ειχε κρυφτει η νεραιδα , ειδε οτι ηταν ανθρωπος .Και τι ανθρωπος !.... μια κοπελα !!! ..........

         Τι ομορφη ηταν,..... !!!!! εκεινος βλεποντας την , χαμογελασε μεσα του,  μολις καταλαβε οτι αυτο που φωτιζε απο μακρυα,  και τρομαξε το αλογο του ηταν τα μακρυα κοκκινοξανθα μαλλια της, που την εκαναν να μοιαζει σαν αγγελος μα φωτοστεφανο.Η αρχικη του ομως εκπληξη εγινε απορια σε λιγο οταν σκεφτηκε,πως να βρεθηκε αυτη η κοπελα εκει.Εκεινη φοβισμενη εμενε κρυμενη ακομα πισω απο τον βραχο .Φοβοταν, και με το δικιο της, η σκοτεινη του οψη,  με την πανοπλια του ν’αστραφτει απειλητικα , και το μαυρο αλογο του την φοβιζαν.

           Εκεινος κατεβηκε και της μιλησε :

-          Ποια εισαι ; ...........πως βρεθηκες εδω !.....................

Εκεινη ακουγοντας τη χαμηλη γλυκεια φωνη του , ξεθαρεψε λιγο και προβαλε .

-          Με λενε Lorena , ειπε ....ειμαι η κορη του αρχοντα του Wellcomeback , χαθηκα καλε μου  ιπποτη , μπορεις να με βοηθησεις ;

    Ο ιπποτης  τα’χασε .Τι φωνη ηταν αυτη που ειχε αυτο το πλασμα ; Αληθινο ηταν; Μηπως το εβλεπε στην φαντασια του ;

       Χρονια τωρα οι μονες φωνες που ειχε συνηθισει ν’ ακουει ηταν οι φωνες των υποτακτικων του, για να μην πουμε για τις φωνες που ακουγε στο δασος ,και ετσι του φαινοταν τωρα σαν να ακουγε μουσικη, οταν εκεινη μιλουσε...

        Για λιγο εμεινε αμιλητος,  σαν να μην ηθελε να της απαντησει, μαγεμενος απ’αυτο που εβλεπε,και κεινη νομισε οτι δεν ηθελε να την βοηθησει.

-          Γιατι δεν μιλας ; τον ρωτησε.

       Εκεινος δεν ηξερε τι να πει, καθοταν και την κοιτουσε σαν να εβλεπε ονειρο...

Αυτη τοτε γυρισε απογοητευμενη να φυγει .Τοτε ……σαν να ξυπνησε αυτος….. την επιασε απ’το χερι , φοβηθηκε μη φυγει.....

-          Οχι  γλυκεια κορη , μη φευγεις .......θα σε βοηθησω .....θα κανω οτι θελεις.....

        Επι τελους καταφερε να της χαμογελασει, και αυτο την ηρεμησε λιγακι, και του χαμογελασε κι εκεινη.Την πηρε στ’αλογο του, την εβαλε να κατσει μπροστα του,  και την πηγε στον πυργο του ,στην καρδια του δασους.Ειχε αρχισει να νυχτωνει, μα εκεινος εβλεπε ακομα το φως ,..... ισως να ηταν τα μαλλια της παλι............ισως το φως της καρδιας του που ειχε αναψει .......για καλα ...........................................................to be(?) continued………………

 

Να βγει κανεις ; 

Μεσα στο δικο του κοσμο ,

ο ερωτας ειναι ...κρυμενος

για να βγει θελει προσπαθεια… ,

ειναι λιγο θυμωμενος.

 

μα οταν βγει για να ξεσκασει ,

τοτε... αρχιζουν οι στροφες...

και με  γκαζι τερμα κατω…

δε γλυτωνεις απ’ αυτες...

 

με ταχυτη που ζαλιζει

κανει το δικο του αγωνα

μα στο δρομο, εκει μπροστα του

περιμενει η .....κολωνα

 

στριβει γρηγορα ,

δεν ξερει ,τα περι της…φυσικης,

και μετα κολαει επανω ,

σαν να ηταν.... εραστης !

 

Υστερα... στο ασθενοφορο…

δε μπορει  να κινηθει,

γρηγορα το μετανοιωνει

παει και βλεπει dvd....

 

Αντε τωρα να τον βγαλεις

απο κει να ξεκολησει

τη γλυκεια του ησυχια

αποκλειεται ν’ αφησει.

 

Κι ετσι καθεται κλεισμενος

Μονος του ...κι ευτυχισμενος

 

Το κλουβι.

Κλεισμενος στο κλουβι μου

Εκτιω την ποινη μου

Αυτή που επεβαλα εγω

Ο ιδιος στη ζωη μου

 

Θελω να δραπετεψω

Τι να’ναι  εκει απ’ εξω

Ακουω φωνες βλεπω εικονες

Αληθεια είναι οι γοργονες

 

Θελω να σκασω

Ν’ανατιναχτω

Να σβησω σα φωτοβολιδα

Για μια φορα μονο να δω

Ότι δεν ειδα

 

          

Η τζαζ κάνει κακό στην... υγεία
	Πολλά μεγάλα ονόματα της τζαζ έπασχαν από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες, όπως απέδειξαν πρόσφατες ιατρικές μελέτες. H ευφυΐα, λένε, βαδίζει μερικές φορές χέρι χέρι με την τρέλα. Και αν μερικοί από τους τζαζ μουσικούς ήταν πραγματικά μεγαλοφυείς, ίσως αυτό να είχε κάποια σχέση με προβλήματα στην ψυχική τους υγεία. Ο Μάιλς Ντέιβις υπήρξε ένα ηφαίστειο δημιουργικότητας. Ήταν όμως και ένας άνθρωπος με ψυχώσεις, εμμονές και εξαρτήσεις. Ο καθηγητής Ψυχολογίας από το Στόκπορτ του Μάντσεστερ Τζέφρι Γουίλις μελέτησε τις βιογραφίες 40 μουσικών της τζαζ. Και κατέληξε πως είχαν οκτώ φορές μεγαλύτερες πιθανότητες από άλλους να παρουσιάσουν εξάρτηση από τα ναρκωτικά και τέσσερις φορές περισσότερο ψυχικά προβλήματα. «Δεν προσπαθώ να υποστηρίξω πως όλοι οι μουσικοί της τζαζ είναι τρελοί ή έχουν τέτοια προβλήματα, αλλά πως είναι πιο ευάλωτοι από άλλους σε τέτοια προβλήματα υγείας», δήλωσε ο δρ Γουίλις σχολιάζοντας την έρευνα που δημοσιεύτηκε στην «British Journal of Psychiatry». Οι μελέτες του επικεντρώνονται σε αυτό που περιγράφει ως «χρυσή εποχή» για την αμερικανική μοντέρνα τζαζ, ανάμεσα στο 1945 και το 1960. Βρήκε, πιο συγκεκριμένα, ότι από τους 40 που έβαλε στο μικροσκόπιο, 4 είχαν οικογενειακό ιστορικό ψυχολογικών παθήσεων. Για παράδειγμα, οι γονείς του σαξοφωνίστα Αρτ Πέπερ ήταν αλκοολικοί, ενώ η μητέρα του Σταν Γκετζ υπέφερε από κατάθλιψη. Περισσότεροι μάλιστα από τους μισούς από αυτούς τους μουσικούς της τζαζ που μελέτησε ο καθηγητής Γουίλις είχαν εθιστεί σε ηρωίνη και σε ναρκωτικά γενικότερα σε κάποιο διάστημα της ζωής τους. Έντεκα από τους μουσικούς της έρευνας παρουσίαζαν προβλήματα εξάρτησης από το αλκοόλ. Ο πιανίστας Μπαντ Πάουελ νοσηλεύτηκε εφτά φορές σε ψυχιατρική κλινική και οι γιατροί διέγνωσαν σχιζοφρένεια, ενώ ο Μάιλς Ντέιβις είχε συχνά παραισθήσεις.

ΤΑ ΝΕΑ , 29-09-2003 

 

Η αμφιβολια 

Εγω της στελνω mail-ακια ντροπαλα,

και απο μεσα η φωτια με αφανιζει,

κι εκεινη ολο να χαμογελα,

να μην καταλαβαινει, και να μ’εκνευριζει.

 

Για μια στιγμη το νοιωθω, της αρεσω,

Μετα ,νομιζω οτι ‘μαι ενας απ’τους χιλιους,

Κι οπως περνα και με κοιτα (τοσο γλυκα),

να την σκοτωσω μουρχεται,ισως αυτη ειν’ η λυση.

 

Σαν να μιλαω σε τοιχο ωρες-ωρες.

Βρε, μπας και δε με προσεξε ποτε της ;

μπας κι’ ειναι στο μυαλο μου ολα αυτα,

και ειμαι η καλτσα μονο,

που ενοχλει το κουν-τε-πιε της ; 

 

Ανοιξε νυχτολουλουδο επιτελους,

η Δεσποινα της μοναξιας μου γίνε,

λυσε τα μαγια,  η , ασε με μονάχο,

πες μου μια λεξη και ας ειναι η κακη

γιατι οπως  παμε, σιγουρα με βλεπω,

αυριο-μεθαυριο φυλακη !

07/07/06.

Το μοναχό λουλουδι στην ακρη της αυλης.

Εκεί στην άκρη της αυλής , μικρούλα γλάστρα .

Λουλούδι μέσα μοναχό , όπως τα άστρα.

Ομορφα χρώματα γλυκά , μα στεναχωρημένο.

Το πότιζαν το φρόντιζαν , εκείνο λυπημένο .

Περνούν μπροστα του , ούτε ματιά .

Για να  μυρίσουν μόνο, και να κόψουν .

Εκείνο σαν μην πονά , στο χρέος του , τον κόσμο  αρωματίζει.

Στην ομορφιά  του μόνο του , μα και στη μοίρα του, λύγιζει.

 

Νύχτα πέρασε κάποιος, απ’το άρωμα μαγεύτηκε.

Κοίταξε ολόγυρα, το είδε , το ερωτεύτηκε .

Καθημερνά  περνούσε , το χαιρέταγε .

Κι εκείνο ανθούσε πιο πολύ , στα ουράνια σα να πέταγε.

 

Στα χέρια του όλο χαρά καθόταν ,

Περίμενε το χάδι , τη ματιά του .

Κι όλο ζωή καθημερνά  τον λαχταρούσε ,

Τον καθημερινό , παντοτινό ερωτά του.

 

Περάσαν χρόνια , ήρθαν μπόρες , καταιγίδες

Μαζί , και δίπλα ,πάντα  αγκαλιασμένοι

τα χέρια τους πλεγμένα, αγαπημένοι

Μαζί  και ως το  τέλος τους ,ευτυχισμένοι .

(27/11/2020)