Το μοναχό λουλουδι στην ακρη της αυλης.

Εκεί στην άκρη της αυλής , μικρούλα γλάστρα .

Λουλούδι μέσα μοναχό , όπως τα άστρα.

Ομορφα χρώματα γλυκά , μα στεναχωρημένο.

Το πότιζαν το φρόντιζαν , εκείνο λυπημένο .

Περνούν μπροστα του , ούτε ματιά .

Για να  μυρίσουν μόνο, και να κόψουν .

Εκείνο σαν μην πονά , στο χρέος του , τον κόσμο  αρωματίζει.

Στην ομορφιά  του μόνο του , μα και στη μοίρα του, λύγιζει.

 

Νύχτα πέρασε κάποιος, απ’το άρωμα μαγεύτηκε.

Κοίταξε ολόγυρα, το είδε , το ερωτεύτηκε .

Καθημερνά  περνούσε , το χαιρέταγε .

Κι εκείνο ανθούσε πιο πολύ , στα ουράνια σα να πέταγε.

 

Στα χέρια του όλο χαρά καθόταν ,

Περίμενε το χάδι , τη ματιά του .

Κι όλο ζωή καθημερνά  τον λαχταρούσε ,

Τον καθημερινό , παντοτινό ερωτά του.

 

Περάσαν χρόνια , ήρθαν μπόρες , καταιγίδες

Μαζί , και δίπλα ,πάντα  αγκαλιασμένοι

τα χέρια τους πλεγμένα, αγαπημένοι

Μαζί  και ως το  τέλος τους ,ευτυχισμένοι .

(27/11/2020)